Wat een jaar! We weten niet eens waar we moeten beginnen of eindigen met vertellen…
Na het telefoontje dat we ontvingen van Manfred van Teeffelen, ging het allemaal ontzettend snel. De bedenktijd die we kregen, hebben we in begin vooral benut met er niet over te praten. Dan begin je te denken aan de leuke kanten, en uiteindelijk was het toch witte rook.
 
Vanaf dat moment lijkt alles voorbij gevlogen. We hebben samen zo’n ontzettend mooie, geweldige tijd meegemaakt, en van elk moment ontzettend genoten. Als we van tevoren hadden geweten hoe we het allemaal zouden beleven, zouden we geen seconde na hebben hoeven te denken!
 
De tijd voor het prinsenbal was al een beleving op zich. Mensen die praten over wie de nieuwe prins zal zijn, en zelfs mensen die met een stalen gezicht vertellen dat zij prins zullen worden. Daar kun je dan samen achteraf erg om lachen. Maar ook de geheime ontmoetingen met het bestuur; op afgelegen plekken afspreken, vermomd ’s avonds laat of ’s ochtends vroeg bezoek ontvangen. Alleen dit zijn al dingen die we niet meer vergeten.
 
De achtbaan begon echter pas echt vaart te maken na het prinsenbal op 4 januari. Tot het laatste moment stonden we nog in de zaal, mee te poulen met de prinsentoto. Toen het ei open viel, was ons geheim eindelijk bekend. Zoveel, ontzettend leuke reacties, verbaasde gezichten van mensen die ons een paar tellen geleden nog achter in de zaal hadden gezien, en daarna een groot feest! John en Jolanda Stappers moesten daar hun weddenschap inlossen en kwamen bij de raad. Aan hen hebben we ook veel steun, maar vooral plezier te danken. Er volgden daarna weken vol bezoekjes, kaartjes, mails en telefoontjes.  
 
Bijna elke week was er een activiteit, de een nog indrukwekkender dan de andere. We hebben van alles ontzettend genoten, en ons helemaal laten gaan. Samen met de mensen van het bestuur, raad van elf en de kapel werd het elke keer weer een feest. De klik die er onderling was, heeft hier alles mee te maken. Allemaal mensen die eigenlijk allemaal met hetzelfde idee op stap gaan; plezier maken en genieten.
 
Maar ook buiten de vereniging waren er zoveel mensen bezig om er voor ons een onvergetelijke herinnering van te maken.
De familie die ons hielp, waar het maar kon, en bij bijna elke activiteit aanwezig was. Ze stonden bijna elke dag klaar met eten, om te poetsen of gewoon even gezellig bij te kletsen. Samen bouwden ze zelfs een wagen om mee te doen aan de optocht, en maakten ze speciaal voor ons een eigen lied.
Ook de vrienden deden samen mee aan de optocht, en waren op diverse activiteiten van de partij.
De buurt kwam op zaterdag na het prinsenbal de boog bouwen. ’s Morgens vroeg in de sneeuw, met een ontzettend grote opkomst. Dit was echter alleen maar een voorproefje op alles wat zij nog voor ons een petto hadden! Heel vaak hebben we met open mond staan kijken als zij weer iets voor ons hadden geregeld; de kangaroes in alle voortuinen door de hele buurt, de welkomstborden zodra je de buurt in reed, briefjes die buiten ons om regelmatig overal werden bezorgd, hun aanwezigheid bij bijna alle activiteiten, het liedje tijdens de receptie, de prinsenwagen, compleet met wagenlied, en zelfs tijdens het halfvastenbal een fotoboek met foto’s die wij niet eerder mochten zien.
 
Er waren zoveel activiteiten die een grote indruk bij ons hebben achtergelaten, dat het bijna niet te doen is om deze allemaal hier te vermelden.
Voor elke activiteiten kwam Vorst Twan trouw langs om het programma met ons door te nemen. Hij zorgde telkens dat alles geregeld was, en kwam zelfs met een compleet ontbijt ’s morgens binnen als daar anders geen tijd meer voor was! In deze periode hebben we met hem een heel speciale band opgebouwd.
De avond die telkens van verrassing naar verrassing liep, was de prinsenreceptie. Hoewel er voor anderen geen einde leek te komen aan de lange rij met mensen, was het voor ons ontzettend leuk om al deze mensen te zien. De hele avond was weer een groot feest.
De ochtend na de receptie moesten we naar Eindhoven voor de groepsfoto met alle prinsen. Helaas was de foto eerder gemaakt dan van tevoren aangekondigd.
 
Toen kwam de carnaval zelf erg dichtbij. Bezoekjes aan het bejaardenhuis, de voetbalclub, wapke onderhandeling bij de Muzikant, peuterspeelzaal en het scholencarnaval.
Op zaterdag met z’n allen naar Deurne voor de sleutel te halen. En behalve de 2 bussen waarvan wij wisten, bleken er nog zoveel meer Ulewappers op het plein te staan. Een onbeschrijfelijk gevoel om zoveel mensen te zien staan vanaf het balkon! Daarna ging het feest verder het Cultuur Centrum en ook daar was het echt een Ulewappers feestje. Met de geweldige Ulewappers hofkapel op het podium lieten ook zij weer eens zien wat ze kunnen.
 
De optocht volgde op zondag, en bij de overdracht van de prinsenwagen compleet met lied, werden we weer even helemaal stil. Dat was ook een moment dat heel veel indruk op ons gemaakt heeft.
Er komen tijdens de optocht heel veel leuke en ook persoonlijke dingen aan ons voorbij, en de familie ook weer compleet met een speciaal lied voor de optocht. ’s Avonds bezoeken we de prijsuitreiking, de instuif, de Muzikant en het dorpscafé. De dag gaat weer veel te snel voorbij.
Op maandagochtend de ziekenbezoekjes, een etentje met de vereniging, en het Hummeltjesbal.
’s Avonds bij het dorpscafé gaat het dak er helemaal af. Het bestuur en de raad komt ineens tevoorschijn in T-shirts met de tekst; ‘Voor rotzooi en ellende, bel Keup mi zin bende’. Al meteen zit de stemming er goed in, en wordt het een grandioze feestavond.
 
En dan is het alweer dinsdag. We verzamelen ons voor de optocht van de boerenbruiloft, maar net voordat we buiten zijn krijgt Patrick een viltje in zijn oog. Helaas hebben we hierdoor het grootste deel van de boerenbruiloft moeten missen. Met verdovende druppels en zonnebril zijn we toch weer present tijdens ‘De Happening’ bij het dorpscafé. Nadat we iedereen persoonlijk hebben bedankt voor de meer dan geweldige tijd, feesten we nog door tot ’s morgens vroeg in de garage.
 
Ook na de carnavalsdagen hield het feesten niet op. De sleutel werd nog teruggebracht naar Deurne, het gezamenlijk halfvastenbal en het Ulewappers halfvastenbal. En hoewel het leek dat het niet mooier had kunnen zijn, kregen we daarna nog een verrassing. Een klein Ulewappertje dat bij het schrijven van dit stukje nog vrolijk rond schopt in mijn buik, maar bij het uitkomen van deze krant bij ons zal zijn. 
 
Het was echt een tijd die we nooit meer zullen vergeten. Een waarvan we heel blij zijn om deze samen meegemaakt te hebben. We willen nogmaals iedereen, het bestuur, de raad, de kapèl, de familie, de vrienden, de buurt, Jeugdprins Davey, Jeugdprinses Evi, KBO Prins Wiel, de mensen in de horeca en alle Ulewappers en Ulewapperinnekes bedanken die er samen met ons een geweldig feest van hebben gemaakt.